AHDE VEFA


Bir gazi, savaş sırasında namaz kılmak için savaştığı kafirden mühlet istedi. Gazi gidip namazını kıldı, geri gelip savaşa devam ettiler. Kafirin de kendince namazı vardı, o da izin isteyip meydandan ayrıldı. Kafir tertemiz bir köşe seçti, sonra putun karşısında başını secdeye koydu.

Gazi onun başını secdede görünce, “Şimdi kazanma fırsatı buldum.” Dedi . Habersizce ona kılıcını vurmak isteyince, hatiften şöyle bir ses geldi: “Ey baştan ayağa vefasız adam! Ey ‘Ahde vefa gösteriniz’ ayetini okumayan; yoldan çıkmış, ahdine vefa göstermemiş adam! Önce kafir sana bir iyilik etti, sen de ileri gidip namertlik yapma! O iyilik yaptı, sense kötülük yapıyorsun.”

“Kendin için ne istiyorsan başkaları için de onu iste, o şekilde davran. Kafir sana vefa göstermiş, emniyet sağlamış. Müminsen eğer, nerede senin vefa ve mürüvvetin? Ey Müslümanlığı tam olmayan, imanında şüphe bulunan kimse!  Vefada kafirden de aşağıdasın! ”

Bu sözü işiten gazi sarsıldı, tepeden tırnağa terlere gark oldu. Kafir onu ağlamakta, elinde kılıç şaşkın bir halde görünce: “Ağlamanın sebebi nedir?” dedi. Gazi doğrusunu söyledi: “ Şimdi beni azarladılar. Senin yüzünden bana vefasız dediler. Benim böyle ağlamam, senin kahrın yüzünden.”

Kafir bu olayı aşikar olarak duyunca, bir nara attı. Sonra ağlamaya başladı. Dedi ki: “ Öyle bir Allah ki ayıplı, kusurlu düşmanı yüzünden kendi mahbubunu, iman ederek vefa gösteren mümin kulunu böyle azarlarsa sayısız vefasızlık yapan ben ne yapayım? Bana İslam’ı anlat da Müslüman olayım. Şirki yakayım, şeriat hükümlerine uyayım. Yazıklar olsun, gönlümde bu kadar bağlar varmış, böyle bir Allah’tan habersiz kalmışım.”

Ey hakikati aramaktan uzak olan! Sen Yaratana karşı edepsizlik edip, vefasızlık göstermişsin. Fakat sabrediyorum, zaman gelecek, felek bütün yaptıklarını bir bir yüzüne vuracak.


Feridü’d-din Attar (ks), Mantıku’l Tayr