Allah için birbirini, sevmek ve O'nun yolunda dost olmak ve Allah için buğzetmek en üstün ahlaklardandır. Allah için sevmek, Allah-u Zülcelal'i sevmenin meyvesidir.

Abdullah b. Mes'ud radıyallahu anh'dan rivayetle Resulullah sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurmuştur:
 
"İmanı kâmil olan, sevdiği kimseyi, ondan menfaat gördüğü için değil, sırf Allah rızası için sever. Gerçek iman da budur." (Taberani)

Allah-u Zülcelal'i seven bir kimse, O'nun sevdiklerini de sever. Bu yüzden bu kimse, insanlar içinde Allah-u Zülcelal'i seven ve O'nun tarafından sevilen kimseleri sever.

Hz. Ömer radıyallahu anh'den rivayet edildiğine göre, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurmuştur:

"Allah'ın bazı kulları vardır ki, onlar ne peygamber ne de şehittirler. Fakat peygamberler ve şehitler onlara verilen makam dolayısıyla gıpta edip imrenirler."
Bu arada, sahabe-i kiramlar: "Onlar kimlerdir?" diye sordular. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem şöyle devam etti:
"Onlar (aralarında) neseb ve akrabalık olmadığı, mal alışverişi olmadığı halde birbirlerini Allah için sevenlerdir. Onların yüzü nurdur, nur üzerindedirler. İnsanların korktukları günde onlara korku yoktur. İnsanların hüzünlendikleri günde onlar mahzun da olmazlar." (Ebu Davud)

Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellem daha sonra şu ayet-i kerimeyi okudu:

"Dikkat edin! Allah'ın veli kulları için korku yoktur. Onlar mahzunda olmazlar." (Yunus; 62)

Görüldüğü gibi, müminlerin birbirlerini sevmeleri Allah-u Zülcelal'in yanında çok makbuldür. müminlerin birbirlerini sevmeleri ve birbirlerine kenetlenmelerini Allah-u Zülcelal çok sevmektedir. Dolayısıyla Allah-u Zülcelal'in rızası için birbirimizi sevmemiz gerekir.

Kaynak: Seyda Muhammed Konyevî (ks), Mümin Kardeşliği,