İkrime (R.A)'in İbni Abbas (R.A)'dan rivayetinde, İbrahim (AS)'in kıskanç bir insan olup ibadet ettiği bir evinin bulunduğu ve evinden çıktığı vakit kapıları kilitlediği söylenir. Yine birgün kapılarını kilitleyip gitti ve dönüşünde kapıları açıp içeri girince evin ortasında bir adamın oturduğunu gördü ve: "Seni buraya kim koydu?" diye sordu. Adam; "Evin sahibi koydu" dedi. İbrahim (AS): "Evin sahibi benim." deyince, adam: "Senden benden daha çok bu eve sahip olan beni buraya koymuştur." dedi. İbrahim (AS):

"O halde sen kimsin?" diye sordu. Adam: "Ölüm meleğiyim." dedi. İbrahim (AS): "Mü’minlerin canlarını aldığın vakit, onlara göründüğün suretini bana gösterir misin?" dedi. Melek: "Olur, öteye dön!" dedi. Hz. İbrahim (AS) döndü, sonra tekrar geri donüp bakınca, gayet süslü ve yakışıklı bir genç olarak Azrail (AS)'ı karşısında gördü. Bunun üzerine ölüm meleğine: "Mü’mine ölüm anında başka bir mükafat verilmese bile, yalnız seninle karşılaşması, sıkıntılarını teskin için ona yeter." dedi.

İbrahim (AS) Azrail (AS)'e: "Günahkarların canını alırken girdiğin suret ile bana gözükebilir misin?" dedi. Azrail (AS) da O'na; "Sen ona dayanamazsın!" dedi ise de Hz. İbrahim (AS): "Dayanırım" diye ısrar edince, Azrail (AS): "Yönünü dön!" buyurdu.

Hz. İbrahim (AS) döndü ve sonra Azrail (AS)'ı; kapkara, saçı sakalı karışmış, çok pis kokan, siyah elbiseli, ağız ve burun deliklerinden ateş ve dumanlar fışkırır vaziyette gördü. Buna dayanamayarak bayıldı düştü. Ayılınca Azrail (AS)’ı eski suretiyle gördü ve ona: "Bir günahkara senin süretini görmek yeter, başka bir azab ile karsılaşmasa da senin o suretin azab bakımından onun için yeterlidir." dedi.