Gururdan korkan padişah

Büyük Türk Padişahı Yavuz Sultan Selim, sert bir hükümdar olmakla beraber, dindarlığı, Allahü teâlâya ve Resulüne bağlılığı, bu konuda iddialı olan bir çoklarını geride bırakırdı. Suriye ve Mısır’ı fethedip Kölemenler devletini yıktıktan sonra mukaddes emânetler ve “Müslümanların halifesi” ünvanı kendine geçmişti.

Artık camilerde hutbeler Yavuz Sultan Selim adına okunuyor ve kendisinden “Hakimü’l-Harameyn” (Mekke ve Medine’nin hakimi) diye bahsediliyordu. O bu “Hâkimü’l-Harameyn” ifadesini kutsal yerlere saygıyla bağdaşmaz bulmuş, “Hâdimü’l-Harameyn” (Mekke ve Medine’nin hizmetkârı) olarak değiştirmişti. Dince kudsiyeti olan şeylere bu kadar saygılı olan Yavuz Sultan Selim, “şir-pençe” denen ve o devirler için öldürücü olan bir hastalığa yakalanmıştı. Bu hastalık kendisini iyice yatağa düşürdüğü bir sırada Yavuz’un sohbet dostu Hasan Can artık yapılabilecek fazla bir şeyin kalmadığını anlatmak için, “Efendimiz artık Allahü teâlâ ile beraber olmanın zamanıdır” deyince, koca hükümdar kendisini, “Sen bizi şimdiye kadar kiminle sanırdın hey Hasan Can?” diye paylamıştı.

İşte bu büyük hükümdar, iki yıl süren, önemli savaşlara sahne olan, büyük zafer ve kazançlar elde edilen Suriye ve Mısır seferinden dönüşte ikindi vakti bu günkü Üsküdar’a gelmişti. Bütün beylere paşalara emir verdi ki gece oluncaya kadar Üsküdar’da kalınacak, karşıya karanlık basınca geçilecekti. Bazı yetkililer gündüzden geçilmesini daha uygun bulduklarını, geceyi beklemenin niçin gerekli görüldüğünü sormak cesaretinde bulundular. Padişah da açıklama büyüklüğü gösterdi: “Bütün dünyada yankı uyandıran büyük bir zafer, şan ve şerefle dönüyoruz. Gündüzün istanbul’a geçtiğimiz takdirde halk büyük bir karşılama yapacak, tezahüratta bulunacaktır. Bu da nefsime bir gurur getirebilir. Bundan Allah’a sığınırım, buna meydan vermemek için payitahta gece geçeceğiz”